Sahifa yuklanmoqda . . .

Asarlar

Asarlar - Sahifamizdan o'zbek va jahon adabiyotining eng sara namunalari o'rin olgan bo'lib, ular sizni tafakkurning cheksiz osmonida parvoz qilmoqqa chorlaydi.

Sher ohuni quvib yetar, “Qars” sinadi ohu bo’yni, Ohuning qonin ichib, Ohuning go’shtini yeb Sher ohuga aylanar, Changalzor tomon qochar… Ovchi o’q uzadi: “U-u-u-u-u-u!”

182
She'r
Xurshid Davron

Hirot shahristoni Uzra balqib tong, Shuurga to’lganda chorbog’u-dashtlar, Shahar chetidagi Qadim qabriston Darvozasidan kirdi ikki yosh askar. Yelkalarda miltiq Osilgan edi,

216
She'r
Xurshid Davron

Ko’zimda zulumot… Qip-qizil olov Sochlarimda yonar – o’chirolmayman. Kimdir qulog’imga shivirlar shu tob. “Nima qilib qo’yding? Kechirolmayman…” Birdan xira surat O’zgarib ketar,

178
She'r
Xurshid Davron

Otlar yelar shiddatdan terlab, Yangrar xatar to’la taqalar. Hurkib ko’kka sapchir patirlab, Tun uyqusi – qora qarg’alar. Otlar yelar, tillarang xazon Suvoriylar uzra sochilar. Elas-elas yangraydi azon – Tog’lar uzra osmon ochilar.

203
She'r
Xurshid Davron

Madinada yotibdi Shomil, Madinada yotibdi bedor. Qabr ichidan baqirar: “Kim bor, Uzatsang-chi, qo’lingni, g’ofil!” Arab qumi qabrtoshdagi Yozuvni goh ko’mar, goh ochar. Qabr uzra doira yasab Erk qushlari – burgutlar uchar.

171
She'r
Xurshid Davron

Basyo kitobining varaqlarida Sarg’aygan yaproqlar, alvon yaproqlar, Qadim ibodatgoh… Undan narida Toqqa o’rmalagan daydi so’qmoqlar. Ulardan tepada, Tog’lar boshida Qor bosgan qoyalar oqarib turar. Hassaga suyangan sochi oq darvish Izlab topolmagan olxo’ri gullar.

161
She'r
Xurshid Davron

Tongda jo’nar bozorga Dili to’la alamga, Dili to’la ozorga Hech kimi yo’q bu kampir. Uch-to’rt hovuch qurt yegan Olmasini uyadi Va kechgacha saraton Oftobida kuyadi.

203
She'r
Xurshid Davron

— Nega gulga boqib? Qalbing tig’laysan? — Dilimdan g’am ketdi, Quvonchim toshar… — Bo’lmasa, aytaqol, Nega yig’laysan, Ko’zingdan kurtakdek Bo’rtib ko’zyoshlar?

173
She'r
Xurshid Davron

Derazamning ostida tongda Sayragan qush sizmasmi, ota? YO to’nimga ko’klam, mozorda Yopishgan gul sizmasmi, ota? O’n yildirki dunyoda yo’qsiz Yuragimda qolgan firoqsiz.

247
She'r
Xurshid Davron

Suyaman qadimiy kitob varag’i Sokin shitirlasa sukunat aro… Ularda jo erur o’tmish daragi, Ularda “qora”mas, yozilar “qaro”. Ulardan dashtlarning isi keladi, So’lgan rayhonlarning kelar nafasi. Ular sayroq bulbul yashab, g’am chekib Keyin tashlab ketgan tilla qafasdir.

194
She'r
Xurshid Davron

Qo’shnimning Karlusha ismli zag’izg’oni bor. “Kar-lu-sha” – deb chaqirar Qizcham har kuni tongda Bog’chasiga ketayotganda… Karlusha shaqillab qo’yar qanotlarini yoyib.

166
She'r
Xurshid Davron

Moziyning qushlari Uchib kelarlar, Olisdan kelarlar, Toliqib chanqoq. Meni-da ko’rarlar, Xandon kularlar. Chaqmoqqa qo’narlar – So’nadi chaqmoq.

192
She'r
Xurshid Davron

— Yo’q, — dedim, — yo’q, Chidashim qiyin – Yerda g’am ko’p, yerda ko’p firoq. Uchib ketdim osmonga keyin, Hasratlardan bo’lay deb yiroq. Uchay, dedim, Kuch berar, dedim, Yuragimga samoviy tushlar,

198
She'r
Xurshid Davron

Bilasizmi, ba’zan tunlari sog’inaman sizni judayam… Istayman men shunda: Tun kabi Sizni mahkam bag’rimga bossam. Istayman men: tomchi yosh bo’lib

266
She'r
Xurshid Davron

Mening o’g’lim qo’rqmaydi itdan, Mening o’g’lim qo’rqar fashistdan. Kinodan so’ng yig’laydi hadeb: “Nega otdi kampirni, ayt?” – deb. Savol berar labi burishib, Yig’lar uzoq, yuzi tirishib.

178
She'r
Xurshid Davron

Onam qarib qolgan. Tushida So’zlashadi u otam bilan. Ko’zlaridan oqqan yoshida Men otamning aksin ko’raman. Onam qarib qolgan. Qo’rqaman, Ba’zan azob bo’g’zimni qisar. Ko’zim yumsam uni ko’raman, Shundan yoshga to’ladi ko’zlar.

187
She'r
Xurshid Davron

Uni tongga tirab otdilar… U yiqildi, So’ng yana turdi Va yoshgina, Bukri bir askar Qo’ndoq bilan boshiga urdi. U jon berdi… Askarlar esa Shosha-pisha ortga qaytdilar, Sharob ichib mungli qo’shiqni

177
She'r
Xurshid Davron

Yillar o’tib borsa-da, hamon Qo’msab-qo’msab o’qiymiz sizni. Siz bamisli zangori osmon, Biz qo’msaymiz osmonimizni. Olis chag’ir toshli yo’llardan Otda yelib o’tamiz birga, Aylantirib Kumushning oddiy So’zlarini bokira she’rga.

177
She'r
Xurshid Davron

Ona kelib olis qishloqdan O’g’li bilan yashay boshladi Va dasturxon yozilgan choqda Shirmoy nonning chetin tishladi. Yuvib berdi bir bozor kirni, Suvlar quydi so’lgan gullarga.

178
She'r
Xurshid Davron

Bir odam yashardi g’arib, xokisor, Ko’zin yerdan uzmay yashardi… Ammo Har bir odamzotning o’z taqdiri bor: Uni asir etdi bir kuni samo. U qanot yasadi, Dil to’la orzu,

244
She'r
Xurshid Davron

Atlantida cho’kdi. Suv yutdi uni, So’ngdi necha dilning orzu-xayoli. Dengiz ko’pigida ilinib qolib Faqat tirik qoldi bitta chumoli. U jangu-jadalda yelgan kemalar Eshgagiga chiqib zaminga yetdi. Qilichlar qinidan chiqdi va shahar Poyida sovutlar jaranglab ketdi.

181
She'r
Xurshid Davron

Uyg’on qishning xira tongida Va entikib quloq tut – So’nggi bo’ri uvillar tongda. Qo’rqma. Qo’rqma. Qorong’i yo’lga – Bo’ri ulishidek bu uzun yo’lga Otlan. Sadoqatli miltiqni olma. Qo’rqma. Qo’rqma.

173
She'r
Xurshid Davron

Nega shoir bo’lding? – deyman men, — Nega yalpiz tushimga kirdi? …Qo’shnim o’g’li, mening tengdoshim Mirshablikka o’qishga kirdi… — Nega shoir bo’ldim? – deyman, oh… Cho’ntak quruq, kelajak – jumboq. Mirshab qo’shnim yangi uy soldi, Sotib oldi qishloqdan chorbog’.

165
She'r
Xurshid Davron

Erib ketar xira tumanlar, kapalakdek uyg’onar yalpiz. Osmon daryo bo’lib tuyular. o’tlar uzra chopqillaydi ko’z. Qayrag’ochning guli – mitti jom – jaranglaydi – taralar atir. Va tushlarga kirar bu oqshom maysalarni quchoqlab adir.

193
She'r
Xurshid Davron