Bekat chorlar har tong-saharda,
Avtobus-la yelar xayolim.
Tushda uchgan samolaridan
Yana yerga kelar xayolim.
G’ildiraklar to’xtar. Qarshimda
Ishxonaga yetaklar so’qmoq.
Va hayotning necha soatin
Qog’ozlarga berib yashamoq.
G’arib kunga qo’ymoqqa nuqta
Qasd qiladi quyosh burib yuz...
Qutblar cho‘zilar olis-olisga,
Tayanch nuqtasida aylanar hayot.
Ulkan minoralar, qoyalar, hatto
Tayanch nuqtasiga ega koinot.
Milliard sayyoralar, milliard zarralar,
Milliardta ko‘ngillar, yuzlar turfa xil.
Barchasi aylanar, adashar, lekin
Tayanch nuqtasiga sodiq muttasil.
Sokin oqshomlarning sovuq nafasi
Ko‘ksimda huvillab esgan daf'ada...
Mazkur she'rda shoirning olamni teran nigohlar ila kuzatib, oddiygina hayot manzaralaridan buyuk go'zallik kashf eta olish mahoratini ko'rish mumkin. She'rda sarlavhadan ayon bo'lganidek, tong lavhasi o'ziga xos tarzda g'oyat tabiiy va betakror ifoda etiladi.
Ushbu g'azal lirik qahramon va Kashmir go'zali o'rtasidagi suhbat tarzida bitilgan bo'lib, u shoirning qalbi to'ridagi hasratlarni ham namoyon etadi. G'azal so'ngida go'zal yor oshiqdan: "Ey bechora, nega o'z vataningni tark etding?" deya so'raydi. Shunda yigit: "O'z vatanidan yiroqda yashash taqdirda bor ekan-da..." deya javob beradi...