Tim qora osmonning oqardi yarmi,
Yulduzlar singidi, izi qolmadi.
Tanish daqiqalar, lahzalar seni
Eslashimga sabab bo‘la olmadi.
Olis qit'alarga cho‘zilgan yo‘llar,
Yillar xayolimdan o‘tmaydi bu kun.
Ayt menga, sershovqin, sovuq dunyoda
Nima eslamoqqa arzishi mumkin?
Tuproqday sochilgan qismatlarnimi,
Balki ilk odamzot bo‘lganin paydo?..
Bu hikoyada ajoyib bir voqea tasvirlanadi. U ov qilish uchun yo'lga chiqqan odam tilidan yozilgan. Bir kuni u yomg'irda qolib ketadi va yo'lovchilar birrov qo'nib o'tishiga mo'ljallangan kamarchaga kirib jon saqlaydi. Kamarchada yana bir kishi bor edi. Sirtdan qaraganda oddiygina bo'lib ko'ringan bu odam hikoya so'ngida ovchi yigitni hayratda qoldiradi...
Biz bu she’rni o‘qir ekanmiz, 20-yillarda mustamlakachi bolsheviklar tufayli o‘zbek yurti va o‘zbek xalqining boshiga tushgan falokatlarni ko‘rgandek bo‘lamiz. Shoir bu balo-ofatlarni keltirgan, o‘lkamizni vayron etib, daryo-daryo qonlarni oqizgan yovuzlarni la’natlamaydi, ularga g‘azab va nafrat toshlarini otmaydi, balki mudhish tarixning shohidi sifatida yuragidan oqib turgan ko‘z yoshlari bilan tarix sahifalariga qayd etadi.